زمان مصرف به حجم سیلندر و فشار اولیه، دبی (Flow) و سلامت تجهیزات/نشتی بستگی دارد. با فرمول «حجم کل ÷ دبی» یا به‌کمک فاکتور سیلندر می‌توان زمان تقریبی را به‌دست آورد؛ مثلاً سیلندر ۱۰L با فشار ۲۰۰ بار و فلو ۲ LPM ≈ ۱۶ساعت‌و۴۰دقیقه، اما نشتی و تغییر دبی این عدد را کاهش می‌دهد. ابزارهای آنلاین (Open Critical Care، Omni) محاسبه را ساده می‌کنند. در COPD اکسیژن‌درمانی مؤثر معمولاً ۱۵–۱۶ ساعت/روز و در هیپوکسمی شدید گاهی ۲۴ساعته لازم است. برای افزایش کارایی: پالس‌دوز یا ماسک ونچوری، بررسی و سرویس رگلاتور، نشت‌یابی با کف صابون و پایش فشار. برنامه‌ریزی و سیلندر ذخیره از قطع ناگهانی پیشگیری می‌کند.

کپسول اکسیژن طبی در منزل و بیمارستان علاوه بر مزایای درمانی، در صورت رعایت نکردن اصول ایمنی می‌تواند منبع خطر باشد. رعایت نکاتی مثل باز و بسته کردن آرام شیر، استفاده از مانومتر و رگلاتور استاندارد، اتصال درست شیلنگ و ماسک و جابجایی ایمن ضروری است. کپسول باید در محیطی خنک (۱۰ تا ۳۰ درجه)، دور از نور مستقیم خورشید، شعله و مواد قابل‌اشتعال نگهداری شود. کنترل روزانه فشار، بررسی منظم بدنه و اتصالات مانع بروز نشت یا ترکیدگی می‌شود. آموزش کاربران و پرستاران برای استفاده صحیح، افزایش طول عمر تجهیزات و حفاظت از بیمار و اطرافیان نقش مهمی دارد.

مدت زمان استفاده از کپسول اکسیژن به حجم سیلندر، فشار اولیه، دبی مصرف و سلامت تجهیزات بستگی دارد. با فرمول ساده یا جدول‌های آماده می‌توان زمان تقریبی مصرف را محاسبه کرد. عوامل اصلی مؤثر شامل حجم و فشار سیلندر، نوع مصرف (مداوم یا پالس‌دوز) و وضعیت رگلاتور هستند. بیماران COPD باید روزانه حداقل ۱۵–۱۶ ساعت از اکسیژن استفاده کنند و در هیپوکسمی شدید گاهی مصرف ۲۴ ساعته لازم است. استفاده از پالس‌دوز و ماسک Venturi باعث صرفه‌جویی و کارایی بیشتر می‌شود. نگهداری و نشت‌گیری رگلاتور نیز اهمیت زیادی دارد. ابزارهای آنلاین و جدول‌های مصرف، محاسبه زمان باقی‌مانده را ساده کرده و از قطع ناگهانی اکسیژن و شرایط اضطراری جلوگیری می‌کنند.

مدت بستری در ICU عدد ثابتی نیست و بسته به شدت بیماری، نوع مراقبت مورد نیاز (مثل ونتیلاتور یا دیالیز)، عفونت‌های بیمارستانی و ظرفیت بیمارستان، از کمتر از یک روز تا چند هفته یا حتی ماه متغیر است. میانگین اقامت در سطح جهانی حدود ۴/۳ روز است، اما در ایران معمولاً بین ۳ تا ۵ روز اعلام می‌شود. بیماران بستری کوتاه (کمتر از ۴۸ ساعت)، متوسط (۳–۷ روز) یا طولانی (۸ روز و بیشتر) بررسی شده‌اند، و بستری طولانی با عوارضی مثل عفونت، زخم فشاری، ضعف عضلانی و سندرم پس از ICU (PICS) همراه است راهکارهایی مثل مدیریت تدریجی ونتیلاتور (Early Weaning)، فیزیوتراپی و تغذیه زودهنگام، چک‌لیست‌های روزانه و مدل همکاری چندرشته‌ای باعث کاهش طول بستری و بهبود خروجی بیمار می‌شوند. همچنین ترخیص به‌موقع و منظم به بخش یا مراقبت در منزل، همراه با آموزش خانواده، کاهش هزینه و عفونت، و ارتقای کیفیت زندگی بیمار را به همراه دارد.